Gods huis

Bijgewerkt: sep 8

Rosanne Wijnsma.

Ik was net een maand uit de kast toen de Nashville verklaring Nederland binnen stormde. Opeens was het onderwerp van mijn persoonlijke ontwikkeling ook onderwerp van nationale discussies. Ik voelde me bedreigd, vooral toen iemand van de VU de ‘genderideologie’ met de nazi-ideologie vergeleek.


Ik kocht een regenboogvlag en ging naar de manifestatie bij het homomonument in Amster-dam. Daar zag ik vertegenwoordigers van de PKA, het COC en de burgemeester op hetzelfde podium de gelovige LHBTI-ers een hart onder de riem steken. Ik stond in een menigte met gelovige en onkerkelijke mensen van allerlei regenboog-kleuren en het was hartverwarmend. Ik ontmoette een paar bekenden en werd uitgenodigd voor mijn eerste Tafeltijd. Ik was 'binnen' in de LHBT gemeenschap.


Toen werd het zondag. Ik was benieuwd hoe er in mijn kerk gereageerd was, en hoe de paar andere LHBT ers, die ik inmiddels via roze vieringen had leren kennen, deze week hadden ervaren. De kerk had geen regenboogvlag opgehangen en geen statement gemaakt. Er was op dat moment geen vaste predikant, en de gastpredikant van die zondag zei heel verstandig niets over het onderwerp “omdat hij onze predikant niet was”. Tijdens de koffie durfde ik er ook niets over te zeggen. Ik zocht oogcontact met die paar anderen die er zeker iets van zouden vinden, maar ook zij hielden hun mond. Zo 'binnen' als ik me eerder die week had gevoeld, zo alleen voelde ik me nu.


Dat zat me dwars. De kerk waar ik al jaren kwam, waar ik vriendschappen had opgebouwd, actief was geweest en me veilig had gevoeld, die kerk voelde nu ineens onveilig.


Ik ging op de uitnodiging van Tafeltijd in en ontmoette daar een gemeentelid uit mijn kerk. Voor het eerst spraken we over onze coming out. Weer viel het me pijnlijk op dat wij allebei naar een andere plek waren gegaan om openlijk te kunnen spreken over onze geaardheid. Bij ons ontstond het verlangen om ook in onze eigen kerk een plek te creëren waar LHBT ers zichzelf kunnen zijn.


Ondertussen had ik mailcontact met een van de ouderlingen over mijn ervaringen en gedachten sinds die ene zondag na Nashville. Ik kreeg zeer begripvolle reacties, maar HET gesprek kon in de gemeente nog niet gevoerd worden omdat er eerst een nieuwe predikant gezocht moest worden, en vervolgens waren een aantal andere visie kwesties aan de beurt. Met mijn linkerhersenhelft begreep ik deze reactie heel goed. Mijn rechterhersenhelft had er meer moeite mee: Waarom moeten er eerst andere zaken geregeld worden? Is dit niet belangrijk genoeg? Men wil niemand kwetsen maar zwijgen is ook een mening.


In hoeverre zouden gemeenteleden bij het woord homo alleen denken aan halfnaakte mannen op bootjes? Wellicht zou de kerk alvast wat kunnen wennen aan de aanwezigheid van LHBTI-mensen in hun midden als ze zouden weten dat ze er gewoon zijn, al jaren. Ik nodigde de kerkenraad uit om mee te gaan naar een roze viering, en daar werd enthousiast op gereageerd. De roze viering maakt mij duidelijk hoeveel mensen zich niet (meer) welkom voelen in hun eigen kerk. Hier worden mensen gedoopt, en kunnen ze deelnemen aan het avondmaal. Voor sommigen is dat jaren geleden. Hier ligt een taak voor de kerk!


Inmiddels zijn we ruim anderhalf jaar verder. Er ligt een voorzichtig plan om een activiteit te organiseren voor LHBTI-gemeenteleden en betrokkenen. Het zoeken is nog naar draagkracht, want draagvlak is er -vanuit de gemeenteraad- zeker. HET gesprek is nog niet aan de orde, maar ook zonder dat gesprek zal deze kerk steeds meer gaan lijken op Gods huis.

Mijn naam is Rosanne Wijnsma en ik woon met mijn hond in Amsterdam. Ik kwam uit de kast nadat ik de diagnose Autisme kreeg; en ik kon gaan accepteren dat ik anders was. Ook ontdekte ik dat LHBTI onder autisten veel voorkomt. Bij Tafeltijd vond ik een plek waar ik helemaal mezelf kon zijn. Inmiddels zit ik in het team van Tafeltijd IJburg. Ik schrijf een blog op ikbenrosanne.nl over hoe het is om met autisme te leven, en ik schrijf voor Wijdekerk over geloven en LHBTI. Daarnaast ben ik psycholoog en werk ik als onderzoeker.




Vind je een reactie ongepast?
Meld het!
Vind je een reactie ongepast?
 
Meld het!

Wijdekerk Foundation

info@wijdekerk.nl

CoC : 70255547

IBAN : NL14 BUNQ 2205 8874 83

RSIN : 858217946

Proclaimer

We believe it is important that everyone can share his/her story here. These stories do not necessarily reflect the opinions of our team members. We aim not to judge, but to accept one another in love, as Jesus Christ teaches.

 

Authors are responsible for the content of their own stories. We, as a team, try our best to publish correct and authentic contributions on our website. If you discover any mistakes or inconsistencies, we ask you to notify us through our contact form. We will correct any mistakes as soon as we can.

Privacyverklaring

Any information given to us is handled as strictly confidential. Personal information and addresses are only used for the purposes agreed to by you.