Meer

M.

Ik staar door mijn raam naar buiten en droom van allerlei mooie vrouwen die door mijn leven wandelen. Bijvoorbeeld de roodharige met sproetjes in de supermarkt, of de blonde op de galerij van mijn appartementencomplex, die ik daar telkens toevallig tref. En over een donkere dame, ze zou zo Française kunnen zijn, met haar mysterieuze ogen die me diep raken. In de fractie van een seconde, gewoon midden op straat priemen ze zo in mijn ziel.

Ik droom en ik droom en ik droom. En ik droom nog een beetje meer.

We zouden afspreken, ik en zij, zij en ik. We gaan samen uit eten, we vinden het vreselijk spannend, maar na een glas wijn ontspannen we iets; komen we los. Totdat de vonk overspringt en we kussen tot de zon ondergaat en we eindeloos praten zonder te stoppen, al wandelend op t strand.

We passen perfect bij elkaar en afgezien van een paar kleine fricties hebben we dè perfecte balans gevonden. Het is echt, het is trouw, het is opwindend en veilig tegelijk. Het is nieuw en toch voelt het bekend; samen gaan we de wereld ontdekken.

B A M ! ! !

Met een dreun klapt een koolmees tegen mijn net gewassen ruit. Het beestje verstijft en valt loodrecht drie verdiepingen naar beneden. De landing op het trottoir kent geen genade. Dat was het dan, denk ik bij mezelf. De vogel had wellicht ook plannen, maar daar kwam zojuist abrupt een einde aan.

Ik kijk rond in de kamer en de muren lijken steeds dichter op me af te komen. Ze waren mijn veilige beschermers, maar zijn zonder dat ik me er bewust van was, veranderd in grenzen die me beperken. Mijn veilige ruimte is een benauwde cel geworden. Ik krijg bijna geen lucht, schiet mijn schoenen aan en vlucht via de hal en de voordeur de gang op. Met twee treden tegelijk de trap af en de voordeur uit; buiten!

Ik loop en ik loop en ik loop. En ik loop nog een beetje meer. Het voelt alsof ik nooit meer zal stoppen.

Ik kom door straten die ik goed ken, maar neem een route, die ik niet bewust kies. Ineens schiet er een zin door mijn hoofd: sta op en loop. En zo geschiedde het. Maar ja, hij had Jezus als stok achter de deur; ik

moet alles in mijn eentje doen. Ik wil zo graag, maar ik durf niet. Stil blijven zitten is ook geen optie; want dat gaat me niet gelukkiger maken. En de tijd verstrijkt toch wel.

Help! Help me dan toch!! Maar er gebeurt niks.

Ik wil. Ik wil zoveel. Ik wil zoveel meer. Maar ik laat mijn angsten kiezen welke kant we opgaan. Dat moest maar eens afgelopen zijn, denk ik knorrig. Want voor je het weet, lig je dood op een stoep en heb je heel

je leven zitten dromen.

Ik ben M en ik schrijf. Ik deel mijn verhalen onder een “schuilmedeklinker”, dan durf ik te vertellen over wat ik (nog) niet hardop zeg: ik val op vrouwen. Ik deel op deze manier graag over mijn geaardheid en geloof, maar ook over alledaagse dingen, die ik tegenkom en beleef. Leuk dat je meeleest! Ik schreef al eerder

Hartjes en Vuur. Tot de volgende keer!


#angst #eenzaamheid #liefde #lesbisch #dood

Recent Posts

See All
Vind je een reactie ongepast?
Meld het!
Vind je een reactie ongepast?
 
Meld het!

Wijdekerk Foundation

info@wijdekerk.nl

CoC : 70255547

IBAN : NL14 BUNQ 2205 8874 83

RSIN : 858217946

Proclaimer

We believe it is important that everyone can share his/her story here. These stories do not necessarily reflect the opinions of our team members. We aim not to judge, but to accept one another in love, as Jesus Christ teaches.

 

Authors are responsible for the content of their own stories. We, as a team, try our best to publish correct and authentic contributions on our website. If you discover any mistakes or inconsistencies, we ask you to notify us through our contact form. We will correct any mistakes as soon as we can.

Privacyverklaring

Any information given to us is handled as strictly confidential. Personal information and addresses are only used for the purposes agreed to by you. 

© Copyright 2016-2021 | Stichting wijdekerk